نشینمنگاه تنهایی های من

 نیاز به ارتقاء توان ضدزرهی یگانهای عملیاتی نیروی زمینی ارتش در سالهای اخیر، ثمرات فراوانی را در پی داشته است چراکه شاهد تحویل انواع جدیدی از موشکهای مدرن در این حوزه هستیم که می تواند کمک شایانی به تامین هرچه بهتر امنیت پایدار مرزها و بخش های مختلف کشور کند.

به عنوان مثال در خلال هفته دفاع مقدس امسال، چندین جنگ افزار جدید از جمله موشک ضد زره "دهلاویه" به طور رسمی به یگان های نزاجا تحویل داده شد. با توجه به اهمیت و ویژگی های خاصی که این موشک ضد زره دارد، می توان این اقدام را یک تحول مهم و قابل توجه در توان رزمی یگانهای عملیاتی نیروی زمینی ارتش دانست.

این موشک یکی از جدیدترین دستاوردهای اعلام شده دفاعی ایران در بخش سلاح های ضد زره محسوب می شود که توسط وزارت دفاع و پشتیبانی نیروی های مسلح ساخته شده و در تیر ماه سال 1391 رونمایی شد و لقب "کورنت ایرانی" به آن داده شده است.

در عین حال، مقابله با ادوات زرهی که در نبردهای نظامی نقش انکار ناپذیری را بر عهده دارند از جمله دغدغه های مهم و دائم هر نیروی نظامی در دنیا است. نیروهای پیاده به عنوان کسانی که ادوات زرهی بیشترین آسیب را به آنها می رسانند خیلی زود به فکر چاره ای مؤثر برای مقابله با این ادوات افتاند.

برای این منظور کمی پس از تثبیت وسائل زرهی به خصوص تانک در ارتش ها، سلاح های ضد تانک نیز توسعه یافتند. اولین نمونه های این نوع تسلیحات توپ های کالیبر متوسط و راکت ها بودند. سلاح های بدون عقب نشینی (که بخشی از نیروی آزاد شده از پیشران (پراپلنت) را صرف غلبه بر ضربه ناشی از نیروی رو به عقب حاصله از فرایند شلیک می کنند) در  این میان جای خوبی برای خود باز کرده اند. 

نمونه های معروفی چون توپ 106 میلیمتری که در ایران به تفنگ 106 مشهور است از آن جمله است. راکت انداز کالیبر 73 میلیمتری اس-پی-جی-9 که در ایران با نام ظفر معرفی شده نیز از جمله تولیدات صنایع دفاعی در این عرصه است.

اما به حق معروف ترین سلاح ضدتانک در دنیا همان راکت انداز ساده آر-پی-جی-7 است که مانند کلاشنیکف محصول روسیه (شوروی سابق) بوده و در بسیاری از نیروهای نظامی و شبه نظامی کشورهای غربی و شرقی به خدمت گرفته شده است. کشور سازنده در ادامه به توسعه این سری از سلاح ها پرداخته و در نتیجه نمونه های موفقی چون آر-پی-جی-29 ساخته شده است. 

نگاهی به ویژگی های "آر پی جی 29"

آر-پی-جی-29 در رده سلاح های نیمه سنگین دوش پرتاب است که برای مقاصد ضد زره در برد کوتاه توسعه یافته است. این سلاح در سال 1989 وارد خدمت شده و امروزه حداقل در 7 کشور دنیا به طور رسمی استفاده شده و اخباری نیز مبنی بر استفاده برخی گروه های چریکی مطرح از این سلاح در دست است.

آر-پی-جی-29 بر خلاف برخی از تسلیحات روسی مربوط به اواخر جنگ سرد که هنوز فرصت حضور در جنگی را نیافته اند تاکنون در عراق و لبنان تجارب عملی را کسب کرده است.

شکل کلی این اسلحه، یک استوانه تو خالی بوده و ترکیبی مانند راکت اندازه های بازوکا را به یاد می آورد. عمل گلوله گذاری در آن از انتهای سلاح انجام شده و کالیبر (قطر داخلی لوله یا قطر خارجی پرتابه) آن 105 میلیمتر  بوده و در منابع خارجی دو نوع گلوله دو مرحله ای و ترموباریک برای آن ذکر شده است. 

سرعت خروج گلوله از سلاح 280 متر بر ثانیه و برد مؤثر آن 500 متر است. نوع نفوذگر پرتابه های این سلاح قابلیت نفوذ تا عمق 750 میلیمتر در زره های تقویت شده تانک (جدا از مراحل واکنشی)، 1500 میلیمتر در بتن و تا 3700 میلیمتر در سنگرها و استحکامات خاکی را دارد.

این گلوله ها دارای 8 پره پایدار کننده هستند و عمده انرژی پیشران قبل از خرج گلوله از لوله به آن داده می شود برخلاف برخی سلاح های دوش پرتاب که یک پیشران ضعیف اولیه، گلوله را از محل پرتاب دور کرده و سپس پیشران اصلی به کار می افتد.

سرجنگی ترموباریک این سلاح نیز کاربردهای ضد نفر داشته و برای انهدام تجمع نفرات دشمن در مکان های مورد نظر از جمله ساختمان ها و فضاهای بسته بکار می رود. 

به گزارش مشرق، جرم خالی این سلاح 12.1 و در حالت پر شده با گلوله و آماده شلیک، 18.8 کیلوگرم است. در حالت رزمی این سلاح 1.85 متر طول داشته و برای حمل و نقل نیز طول آن تا 1 متر قابل کاهش است که از این نظر تنها 5 سانتیمتر کشیده تر از آر-پی-جی-7 شده و در جابجایی نیروهای نظامی مشکلی ایجاد نمی کند. این سلاح از نشانه گیر ثابت روی خود، نشانه گیر اپتیکی و دوربین دید در شب نیز بهره می برد که کارایی آن را با افزایش دقت و همچنین قابلیت استفاده در نبردهای شبانه افزایش می دهد.