نشینمنگاه تنهایی های من

ﺗﻮﺍﻥ ﺭﺯﻣﯽ ﯾﮏ ﺗﮑﺎﻭﺭ*قسمت اول*

ﺍﻣﯿﺮ ﺳﺮﺗﯿﭗ ﺻﺒﻮﺭﯼ ﺯﺍﺩﻩ ﺍﺯ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻥ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﻫﺸﺖ ﺳﺎﻝ ﺩﻓﺎﻉ ﻣﻘﺪﺱ

ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺘﻦ ﺯﯾﺮ ﺑﺮﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺯ ﺳﺨﻨﺎﻥ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﯿﺎﻥ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﭼﮕﻮﻧﮕﯽ

ﺑﻪ ﺍﺳﺎﺭﺕ ﺩﺭﺁﻣﺪﻥ ﺗﻮﺳﻂ ﺩﺷﻤﻦ ﻭ ﻓﺮﺍﺭ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺍﺯ ﺍﺳﺎﺭﺕ ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ

ﺷﮑﻨﺠﻪ ﺩﺷﻤﻦ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ . ﺍﯾﻦ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺁﻣﺎﺩﮔﯽ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﺭﺯﻣﯽ ﯾﮏ ﺗﮑﺎﻭﺭ

ﺍﺭﺗﺶ ﺟﻤﻬﻮﺭﯼ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﻣﯽ ﮐﺸﺪ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ

ﺷﮑﻨﺠﻪ ﺩﺷﻤﻦ، ﺩﺭ ﻣﺴﯿﺮ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺍﺭﺩﻭﮔﺎﻩ ﺍﺳﺮﺍ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺍﺻﻮﻝ

ﺷﺮﺍﻓﺖ ﺳﺮﺑﺎﺯﯼ ﻓﺮﺍﺭ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﻃﯽ ﺳﻪ ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺭﻭﺯ ﭘﯿﺎﺩﻩ ﺭﻭﯼ

ﺩﺭ ﺧﺎﮎ ﺩﺷﻤﻦ ﺑﺎ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺻﻮﻝ ﺣﻔﺎﻇﺘﯽ ﻭ ﺍﻣﻨﯿﺘﯽ ﺑﻪ ﮐﺸﻮﺭ

ﺑﺎﺯ ﻣﯽ ﮔﺮﺩﺩ ....

ﺳﺎﻝ 1366 ﻣﺎ ﺩﺭﻋﻤﻠﯿﺎﺗﯽ ﺩﺭ ﺳﻮﻣﺎﺭ ﮐﻪ تﻮﺳﻂ ﺑﺮﺧﯽ ﺍﺯ ﻧﯿﺮﻭﻫﺎﯼﺧﻮﺩ ﻓﺮﻭﺧﺘﻪ ﻣﺎ ﺑﺎ ﮐﻤﮏﺩﺷﻤﻦ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺷﺪ، ﺷﺮﮐﺖﮐﺮﺩﯾﻢ . ﺑﺎ ﻃﻠﻮﻉ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﻣﺎﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﯾﻢ ﮐﻪﺩﺷﻤﻦ ﺍﺯ 2 ﻣﺤﻮﺭ ﻧﻔﺖﺷﻬﺮ ﻭ ﻣﯿﺎﻥ ﺗﻨﮓ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺩﺍﺧﻞ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻫﺠﻮﻡ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻧﺪ . ﻣﻦ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﻔﺎﻋﺎﺕ

402 ﮐﻪ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺍﺭﺗﻔﺎﻋﺎﺕ ﺳﻮﻕ ﺍﻟﺠﯿﺸﯽ ﺑﻮﺩ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﺣﻔﻆ

ﮐﺮﺩﻥ ﺍﯾﻦ ﺍﺭﺗﻔﺎﻋﺎﺕ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﻫﻤﯿﺖ ﺑﺎﻻﯾﯽ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺑﻮﺩ . ﺍﯾﻦ

ﺍﺭﺗﻔﺎﻋﺎﺕ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺟﻨﮓ ﺑﯿﻦ ﻧﯿﺮﻭﻫﺎﯼ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻭ ﻋﺮﺍﻕ 7 ﺑﺎﺭ ﺭﺩ ﻭ ﺑﺪﻝ ﺷﺪﻩ

ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﺍﺕ ﺍﺭﺗﺶ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﻧﻘﻄﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺻﻔﺮ

ﻣﺮﺯﯼ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﯿﺎﺭ ﻣﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ . ﺑﻪ ﻫﺮ ﺟﻬﺖ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻮﺍ ﺭﻭﺷﻦ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ

ﮐﻪ ﻣﺎ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪﯾﻢ ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻦ 15 ﮐﯿﻠﻮﻣﺘﺮ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺴﺖ ﻭ ﺑﻪ

ﻋﺒﺎﺭﺕ ﻧﻈﺎﻣﯽ، ﺍﻟﺤﺎﻕ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ . ﺩﺭ ﺳﺎﻋﺖ 7 ﺩﯾﮕﺮ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﯾﻢ ﮐﻪ

ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺳﯿﺮ ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﯾﻢ . ﺩﺭ ﺳﺎﻋﺖ 9 ﺻﺒﺢ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﻤﺖ

ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ ﺍﯾﻦ ﭘﯿﻐﺎﻡ ﺭﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﺍﺭﺳﺎﻝ ﻧﯿﺮﻭﯼ ﮐﻤﮑﯽ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﭘﺬﯾﺮ ﻧﻤﯽ

ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺷﻤﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﯼ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﻬﺪﻩ ﺁﻥ ﺑﺮ ﻣﯽ ﺁﯾﯿﺪ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﯿﺪ . ﺩﺭ

ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﺎ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﯾﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺿﻌﯿﺖ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺣﺎﺩﯼ ﻗﺮﺍﺭ

ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﯾﻢ . ﺍﺯ ﺻﺒﺢ ﺗﺎ ﺳﺎﻋﺖ ﯾﮏ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻇﻬﺮ ﭼﻬﺎﺭ ﺣﻤﻠﻪ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﯾﺎ

ﭘﯿﮑﺎﻧﯽ ﺩﺷﻤﻦ ﺭﻭﯼ ﻭﺍﺣﺪ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﻔﺎﻋﺎﺕ 402 ﺭﺍ ﺧﻨﺜﯽ ﮐﺮﺩﯾﻢ .

ﺩﺭ ﺳﺎﻋﺖ 1 ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻇﻬﺮ ﯾﮏ ﺍﻓﺴﺮ ﻋﺮﺍﻗﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺳﯿﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﭘﯿﺶ ﻣﻦ

ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ . ﺍﯾﻦ ﺍﻓﺴﺮ ﻋﺮﺍﻗﯽ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺍﺳﯿﺮ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﯿﺪ، ﭼﺮﺍ ﻣﻦ ﺭﺍ ﺑﻪ

ﺍﺳﺎﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﯾﺪ . ﺍﻣﺎ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ ﺗﻮ ﺍﺳﯿﺮ ﻣﻦ

ﻫﺴﺘﯽ، ﺣﺎﻻ ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ ﺩﯾﮕﺮ ﭼﻪ ﺑﺸﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﺪ . ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ

ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺗﻮ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻭﺍﺣﺪ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ . ﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﯾﮏ ﺗﻘﺎﺿﺎ ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﺎﻥ

ﻣﻦ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﻨﻨﺪ، ﺗﺎ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺨﻮﺍﻧﻢ . ﮔﻔﺘﻢ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﯾﻂ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺑﺴﺘﻪ

ﻫﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺵ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪ ﻭ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ . ﺑﺎ

ﺍﺻﺮﺍﺭﻫﺎﯼ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻢ ﺩﺳﺘﺎﻧﺶ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﻨﻨﺪ . ﺍﺯ ﺍﻭ ﭘﺮﺳﯿﺪﻡ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺍﺻﺮﺍﺭﯼ

ﺑﺮﺍﯼ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻥ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺭﯼ؟ ﺁﻥ ﺍﺳﯿﺮ ﻋﺮﺍﻗﯽ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺷﯿﻌﻪ ﻫﺴﺘﻢ .

ﻣﻦ ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺷﯿﻌﻪ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺣﺰﺏ ﺑﻌﺚ ﭼﻪ ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ . ﭼﯿﺰﯼ ﻧﮕﻔﺖ .

ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻥ ﺩﺍﺋﻤﺄ ﭘﯿﺶ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﻣﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ ﮐﺎﺭﯼ ﺭﺍ ﻣﺎ

ﺑﺎﯾﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﯿﻢ . ﻣﻦ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻢ ﻣﻦ ﺗﻦ ﺑﻪ ﺍﺳﺎﺭﺕ ﻧﻤﯽ ﺩﻫﻢ، ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ

ﺷﻤﺎ ﻣﺎﯾﻠﯿﺪ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﯿﺪ ﺑﺮﻭﯾﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﮐﻨﯿﺪ . ﺍﻣﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺯ

ﻣﻦ ﭘﺮﺳﯿﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﺷﻤﺎ ﭼﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﯼ ﻣﯽ ﻓﺮﻣﺎﺋﯿﺪ . ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ

ﺑﻌﺪﺍً ﺍﻋﻼﻡ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ . ﺩﺭ ﺳﺎﻋﺖ 3:30 ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻇﻬﺮ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺣﻀﺎﺭ

ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﮔﻔﺘﻢ ﻣﺎ ﺑﻪ ﻧﻘﻄﻪ ﺑﻌﺪﯼ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﯼ ﮐﻨﯿﻢ . ﻓﺮﻕ ﻋﻘﺐ ﻧﺸﯿﻨﯽ ﻭ

ﻋﻘﺐ ﺭﻭﯼ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻘﺐ ﻧﺸﯿﻨﯽ ﺗﺤﺖ ﻓﺸﺎﺭ ﺩﺷﻤﻦ ﻭ ﻓﺮﺍﺭ ﺑﻪ

ﻋﻘﺐ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﯼ ﺗﺤﺖ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻪ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺩﯾﮕﺮ

ﺯﻣﯿﻦ ﺑﻪ ﺩﺷﻤﻦ ﻣﯽ ﺩﻫﻨﺪ ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﮕﯿﺮﻧﺪ . ﻣﺎ ﭼﻨﺪ ﮐﯿﻠﻮﻣﺘﺮ ﻋﻘﺐ ﺗﺮ ﭘﯿﺶ

ﺑﯿﻨﯽ ﺧﻂ ﭘﺪﺍﻓﻨﺪﯼ ﻣﺴﺘﺤﮑﻤﯽ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﯾﻢ ﻭ ﮐﺎﻧﺎﻝ ﻫﺎ ﻭ ﺳﻨﮕﺮﻫﺎﯼ

ﻣﻨﺎﺳﺒﯽ ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﯿﻢ ﺍﻣﺎ ﻫﻤﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﻮﺍﺭﺩ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﯿﺎﺭ ﺩﺷﻤﻦ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﯽ

ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﻣﺎ ﻣﯽ ﺭﻭﯾﻢ ﺑﻪ ﻧﻘﻄﻪ ﻗﺒﻠﯽ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪﻧﺪ ﻭ

ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻦ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻘﻄﻪ ﻫﻢ ﻋﻘﺐ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ . ﻣﻦ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺿﺮﺏ

ﺍﻟﻤﺜﻞ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺳﺘﻮﻥ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺳﺘﻮﻥ ﻓﺮﺝ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻭﺣﯿﻪ ﻣﯽ ﺩﺍﺩﻡ ﻭ

ﮔﻔﺘﻢ ﺑﻪ ﺍﻣﯿﺪ ﺧﺪﺍ . ﻣﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻋﺖ 5 ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻇﻬﺮ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﯼ ﺭﺍ

ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺮﺩﯾﻢ . ﺗﻌﺪﺍﺩﯼ ﺑﺎ ﻣﺎ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﺗﻌﺪﺍﺩﯼ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﮑﺎﻥ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ

ﻣﺎ ﻧﯿﺎﻣﺪﻧﺪ . ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭﻟﯽ ﭘﺲ ﺍﺯ 4 ﺳﺎﻝ! ﻣﺎ ﺣﻮﺍﻟﯽ ﺳﺎﻋﺖ

ﺷﺶ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻇﻬﺮ ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﺁﻣﺪﯾﻢ ﻭ ﺳﭙﺲ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻣﺴﯿﺮ ﻣﺎ ﺑﺎ ﺍﻃﻼﻉ

ﺷﺪﻧﺪ ﻣﺴﯿﺮ ﺗﺎﻧﮏ ﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ

ﻣﺎ ﺭﺍ ﺧﻠﻊ ﺳﻼﺡ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﯾﮏ ﺧﻂ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ . ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ

ﺩﺭﺟﻪ ﻣﻦ ﺳﺮﻫﻨﮓ ﺩﻭﻣﯽ ﺑﻮﺩ ﻭ ﭼﻮﻥ ﺩﺭﺟﻪ ﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﮑﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﺁﻥ

ﺳﺮﻭﺍﻥ ﻋﺮﺍﻗﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﻦ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﭼﻨﺎﻥ ﻣﺸﺖ ﻣﺤﮑﻤﯽ ﺑﻪ ﺩﻫﺎﻥ

ﻣﻦ ﮐﻮﺑﯿﺪ . ﻭ ﺍﺯ ﻣﻦ ﭘﺮﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﺷﻤﺎ ﮐﯿﺴﺖ . ﻣﻦ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ

ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺟﻮﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ ﻭ ﺗﮑﻠﯿﻔﺸﺎﻥ

ﻣﺸﺨﺺ ﺷﻮﺩ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﯼ ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻧﯿﺮﻭﻫﺎﯼ ﻋﺮﺍﻗﯽ

ﮐﺸﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﻭ ﺟﺴﺪﺵ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺩﺭﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ! ﭘﺮﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﺗﻮ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ

ﻫﺴﺘﯽ؟ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﻣﺴﺌﻮﻝ ﻟﺠﺴﺘﯿﮏ ﻭﺍﺣﺪ ﻫﺴﺘﻢ . ﺍﻭ ﺳﭙﺲ ﺑﺎ ﭘﻮﺗﯿﻦ ﺑﻪ

ﺷﮑﻢ ﻣﻦ ﺯﺩ ﻭ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ ﺩﺭﺩ ﺩﻭﻻ ﺷﺪﻡ ﻭ ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻃﺮﯾﻖ ﺑﻪ

ﺳﺘﻮﻥ ﻓﻘﺮﺍﺕ ﻣﻦ ﺿﺮﺑﻪ ﺍﯼ ﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺳﺖ 4 ﺗﺎ

ﺍﺯ ﺩﻧﺪﻩ ﻫﺎﯼ ﻣﻦ ﻣﺸﮑﻞ ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﺍﻭ ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻫﻤﺮﺍﻫﺎﻧﺶ ﻧﮑﺘﻪ ﺍﯼ

ﺭﺍ ﮔﻔﺖ ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﯽ ﺑﻮﺩ ﻣﻦ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﺪﻡ . ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ

ﺁﻥ ﻓﺮﺩ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﻭ ﻣﯿﺦ ﮐﺸﯽ ﺭﺍ ﺁﻭﺭﺩ . ﻣﻦ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝﻣﯽ 

ﺩﺍﺩﻡ ﮐﻪ ﺁﻥ ﻫﺎ ﺍﺯ

ﺍﯾﻦ ﻭﺳﯿﻠﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻗﺴﻤﺘﯽ ﺍﺯ ﮔﻮﺷﺖ ﺑﺪﻥ ﻣﻦ ﻭ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺍﻃﻼﻋﺎﺕ ﻣﯽ

ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ . ﺍﻭ ﯾﮏ ﭼﮏ ﮐﻮﺑﯿﺪ ﺑﻪ ﮔﻮﺵ ﻣﻦ ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﺍﯾﻨﮑﻪ

ﺩﻫﺎﻧﻢ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻡ ﻣﺸﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻫﺎﻥ ﻣﻦ ﮐﻮﺑﯿﺪ ﺗﺎ ﺩﻫﺎﻥ ﻣﻦ ﺑﺎﺯ ﺷﻮﺩ ﻭ

ﺳﭙﺲ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺒﺮﺩﺳﺖ ﻗﺴﻤﺘﯽ ﺍﺯ ﻓﮏ ﻣﻦ ﺭﺍ ﮐﻨﺪ ! ﺧﺐ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﺍﻃﻼﻋﺎﺗﯽ

ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺎ ﻗﺴﻢ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩﯾﻢ ﻃﺒﻖ ﺍﺻﻮﻝ ﺷﺮﺍﻓﺖ ﺳﺮﺑﺎﺯﯼ ﮐﻪ 14 ﺑﻨﺪ

ﺍﺳﺖ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﮐﻨﯿﻢ . ﺑﻨﺪ ﺍﻭﻝ ﺁﻥ ﻧﯿﺰ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺍﺳﯿﺮ ﺷﺪﻥ ﺍﻭﻟﯿﻦ

ﮐﺎﺭﯼ ﮐﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺑﻪ ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﻭﻡ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺍﻃﻼﻋﺎﺕ

ﺑﻪ ﺩﺷﻤﻦ ﻧﻤﯽ ﺩﻫﺪ ﻭ ﻏﯿﺮﻩ .

ﺳﺮﺍﻍ ﺑﻘﯿﻪ ﺭﻓﺘﻨﺪ . ﻫﺮ ﮐﺲ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺯﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺍﻃﻼﻋﺎﺕ ﺑﮕﯿﺮﻧﺪ

ﮐﺴﯽ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﻤﯽ ﺯﺩ ﻭ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﮕﻔﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﻣﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ

ﮐﻨﺎﺭ ﺷﻤﺎ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩﻩ . ﻫﻤﻪ ﺣﺮﻑ ﻣﻦ ﺭﺍ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻩ

ﻭ ﺟﻨﺎﺯﻩ ﺍﺵ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺩﺭﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺭﺍ ﺷﻨﯿﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ . ﻫﻮﺍ ﺗﺎﺭﯾﮏ ﺷﺪ ﻭ ﻣﺎ ﺭﺍ

ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺳﻮﺍﺭ ﺑﺮ ﮐﺎﻣﯿﻮﻥ ﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩﯼ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﮐﻤﭗ

ﺍﺳﺮﺍ ﺑﺒﺮﻧﺪ . ﻣﺎ ﺭﺍ ﺧﻠﻊ ﺳﻼﺡ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻫﺮ ﭼﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺟﯿﺐ ﻫﺎﯾﻤﺎﻥ

ﺩﺍﺷﺘﯿﻢ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺯﻭﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ . ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﮐﺎﻣﯿﻮﻥ ﻫﻢ 2 ﺳﺮﺑﺎﺯ

ﻋﺮﺍﻗﯽ ﺩﺳﺖ ﺭﻭﯼ ﻣﺎﺷﻪ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺗﯿﺮ ﺍﻧﺪﺍﺯﯼ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻣﻦ ﻫﻢ ﻣﺪﺍﻡ ﺁﻥ ﺷﺶ

ﺳﺆﺍﻟﯽ ﮐﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺟﺎﻧﭙﻨﺎﻩ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﯽ ﭘﺮﺳﺪ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﯽ

ﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﮐﯽ ﺑﭙﺮﻡ، ﮐﺠﺎ ﺑﭙﺮﻡ، ﭼﻄﻮﺭ ﺑﭙﺮﻡ، ﺩﺭ ﭼﻪ ﺣﺎﻟﺘﯽ ﺑﭙﺮﻡ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻢ

ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﮕﺮﯾﺰﻡ . ﻣﻦ ﺟﺮﺃﺕ ﺑﯿﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﯾﮕﺮ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ

ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ ﭼﺮﺍ ﮐﻪ ﺁﻥ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﯾﮏ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﻣﯽ ﮐﺸﺖ .

ﻫﻮﺍ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﻋﺠﯿﺒﯽ ﮔﺮﮒ ﻭ ﻣﯿﺶ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻓﮑﺮ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻡ

ﮐﻪ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻦ ﺭﺍ ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﺯﯾﺮﺍ ﮐﻪ ﺻﺪﺍﻡ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﺸﺘﻦ ﻣﻦ ﭘﺎﺩﺍﺵ

ﺗﻌﯿﯿﻦ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ . ﺍﮔﺮ ﻣﻦ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﺳﺎﺭﺕ ﮔﺎﻩ ﻣﯽ ﺑﺮﺩﻧﺪ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﻣﻦ ﺭﺍ

ﺷﻨﺎﺳﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻣﻦ ﺭﺍ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻣﯽ ﺩﻫﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﮑﺸﻨﺪ . ﺑﺎ ﺧﻮﺩ

ﮔﻔﺘﻢ ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﺍﻵﻥ ﺭﯾﺴﮏ ﮐﻨﻢ . ﺑﺎ ﺧﻮﺩﻡ ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﻡ ﻫﻮﺍ ﺍﻵﻥ

ﺗﺎﺭﯾﮏ ﺷﺪﻩ، ﺩﺷﻤﻦ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﻪ ﺗﻮﻗﻒ ﻧﯿﺴﺖ ﭼﻮﻥ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺑﻘﯿﻪ ﺍﺯ

ﺩﺳﺘﺶ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﻮﺩ ﻭ ﭼﻨﺎﻧﭽﻪ ﻣﻦ ﭘﺎﺋﯿﻦ ﺑﭙﺮﻡ ﺩﺷﻤﻦ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﻦ ﯾﺎ

ﮐﺸﺘﻪ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺷﺪ ﯾﺎ ﻓﺮﺍﺭ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺸﮑﻞ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ .

ﻣﻦ ﺑﻪ ﺩﻟﯿﻞ ﮔﺬﺭﺍﻧﺪﻥ ﺩﻭﺭﻩ ﻫﺎﯼ ﻋﺎﻟﯽ ﺭﻧﺠﺮﯼ ﺍﺯ ﺁﻣﺎﺩﮔﯽ ﺟﺴﻤﯽ ﺧﻮﺑﯽ

ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺑﻮﺩﻡ . ﻣﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺑﺎ ﯾﮏ ﺟﻬﺶ ﻃﻮﺭﯼ ﺑﻪ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺑﭙﺮﻡ ﮐﻪ

ﺑﺎ ﭘﺎ ﺑﻪ ﺯﻣﯿﻦ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﮐﻨﻢ . ﺩﺭ ﺣﯿﻦ ﭘﺮﺵ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺯﻣﯿﻦ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺁﻥ ﺳﺮﺑﺎﺯ

ﯾﮏ ﺗﯿﺮ ﺑﻪ ﺯﯾﺮ ﺯﺍﻧﻮﯼ ﻣﻦ ﺯﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺳﻤﺖ ﺍﺯ ﭘﺎﯼ ﻣﻦ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪ . ﺁﻧﺠﺎ

ﺩﺭﻩ ﺍﯼ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﺍﯼ ﺧﺘﻢ ﻣﯽ ﺷﺪ . ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﺍﺯ ﻋﺮﺍﻕ ﺑﻪ

ﺳﻤﺖ ﺳﻮﻣﺎﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺟﺎﺭﯼ ﺑﻮﺩ . ﻏﻠﻂ ﺯﻧﺎﻥ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺭﻓﺘﻢ ﺗﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﻧﻘﻄﻪ

ﺍﯼ ﭘﻨﺎﻩ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺗﺎ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺸﻮﻡ ﮐﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺁﯾﺪ .

ﺳﭙﺲ ﺑﺎ ﻟﺒﺎﺱ ﺯﯾﺮ ﺧﻮﺩ ﺟﻠﻮﯼ ﺧﻮﻧﺮﯾﺰﯼ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺑﺎﻻ ﻭ ﭘﺎﺋﯿﻦ ﻣﺤﻞ ﺍﺻﺎﺑﺖ

ﮔﻠﻮﻟﻪ ﺭﺍ ﻣﺤﮑﻢ ﺑﺴﺘﻢ ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻦ ﺑﯿﺎﯾﺪ، ﻭﻟﯽ ﺩﯾﺪﻡ

ﮐﻪ ﺗﻮﻗﻒ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ . ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﮐﺸﯿﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﭘﺎﯼ ﺗﯿﺮ ﺧﻮﺩﻩ ﺍﻧﺮﮊﯼ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ

ﻣﻦ ﺭﺍ ﻧﮕﯿﺮﺩ، ﭘﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻢ ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﺑﻪ ﮐﻤﺮﻡ ﺑﺴﺘﻢ ﻭ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﺗﮑﻪ

ﭼﻮﺑﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺁﻧﺠﺎ ﺗﻬﯿﻪ ﮐﺮﺩﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﺴﯿﺮ ﺩﺍﺩﻡ . ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺭﻭﺷﻦ

ﺷﺪﻥ ﻫﻮﺍ ﺑﻮﺗﻪ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺁﺗﺶ ﺗﻮﭘﺨﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩﯼ ﯾﺎ ﺩﺷﻤﻦ

ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻡ، ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺭﺩﭘﺎﯼ ﻣﻦ ﺑﺮﺟﺎ ﻧﻤﺎﻧﺪ ﺑﺎﻗﯿﻤﺎﻧﺪﻩ ﻟﺒﺎﺱ

ﺯﯾﺮ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﻃﻮﺭﯼ ﺑﻪ ﭘﻮﺗﯿﻦ ﮐﺸﯿﺪﻡ ﮐﻪ ﺭﺩ ﭘﺎﯼ ﻣﻦ ﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦ ﺑﺮﺟﺎ

ﻧﻤﺎﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺑﻮﺗﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﺑﺮﺍﯼ ﺧﻮﺩﻡ

ﻣﺨﻔﯿﮕﺎﻩ ﻣﻨﺎﺳﺒﯽ ﺗﻬﯿﻪ ﮐﺮﺩﻡ . ﭼﻮﻥ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺭﻭﺷﻦ ﺷﺪﻥ ﻫﻮﺍ ﺁﻥ

ﻫﺎ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻦ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻣﺪ . ﺻﺒﺢ ﻫﻠﯿﮑﻮﭘﺘﺮ ﻋﺮﺍﻗﯽ ﺑﻪ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺁﻣﺪ...

توان رزمی یک تکاور(سرتیپ صبوری زاده)    *قسمت دوم*

 ﺻﺒﺢ ﻫﻠﯿﮑﻮﭘﺘﺮ ﻋﺮﺍﻗﯽ ﺑﻪ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺁﻣﺪ، ﺍﻓﺮﺍﺩ

ﺩﺷﻤﻦ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻦ ﻣﯽ ﮔﺸﺘﻨﺪﺗﺎ ﻏﺮﻭﺏ ﺁﻧﺠﺎ ﻣﺎﻧﺪﻡ ﻭ ﺷﺐ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺣﺮﮐﺖ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺁﺑﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ

ﺳﻤﺖ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻣﯽ ﺁﻣﺪ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮﺩﻡ . ﺿﻤﻦ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻥ ﺑﻮﺳﯿﻠﻪ ﻧﻘﺸﻪ

ﻫﺎﯼ ﻫﻮﺍﯾﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺁﺷﻨﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﺗﺎ

ﺻﺒﺢ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻢ . ﺻﺒﺢ ﺑﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺧﻄﺮ ﺩﻭﺭ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﻣﺨﻔﯿﮕﺎﻫﯽ

ﺍﺗﺨﺎﺫ ﮐﺮﺩﻡ . ﺁﻧﺠﺎ ﻣﺎﻧﺪﻡ ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﺪﻡ ﮐﺴﯽ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻦ

ﻧﯿﺴﺖ . ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﭼﯿﺰﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺑﻮﺩﻡ . ﺑﻮﺗﻪ ﻫﺎﯼ ﮔﺰﻧﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ

ﺯﯾﺮ ﺁﻥ ﻗﻮﺭﺑﺎﻏﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﺑﻮﺩ ﺗﻌﺪﺍﺩﯼ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻗﻮﺭﺑﺎﻏﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻢ . ﺍﺯ ﻋﻤﺪ

ﭘﻮﺳﺖ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﻮﺗﻪ ﻫﺎﯼ ﮔﺰﻧﻪ ﻣﯽ ﺯﺩﻡ ﺗﺎ ﺍﺯ ﺳﻮﺯﺵ ﺁﻥ ﻫﺎ ﺷﺪﺕ

ﺩﺭﺩ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﻨﻢ!

ﻗﺪﺭﺕ ﻧﮕﻪ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻗﻮﺭﺑﺎﻏﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ ﺁﻥ ﻫﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ

ﺗﻼﺵ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺗﻼﺵ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻡ! ﺑﺎ ﺳﻨﮕﯽ ﮐﻪ

ﺩﺍﺷﺘﻢ ﻃﻮﺭﯼ ﺑﻪ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﻣﯽ ﮐﻮﺑﯿﺪﻡ ﮐﻪ ﭘﻮﺳﺘﺸﺎﻥ ﺳﻮﺭﺍﺥ ﺷﻮﺩ ﺗﺎ ﺍﺯ ﺧﻮﻥ

ﺁﻥ ﻫﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﻢ . ﺑﻪ ﻫﺮ ﺟﻬﺖ ﺭﻭﺯ ﺩﻭﻡ ﻫﻢ ﺳﭙﺮﯼ ﺷﺪ . ﺭﻭﺯ ﺳﻮﻡ ﺭﺍ

ﻫﻢ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ ﮔﺬﺭﺍﻧﺪﻡ ﺗﺎ ﺩﺭ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺭﻭﺯ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﯾﺪﻡ ﺑﻪ

ﻧﯿﺮﻭﻫﺎﯼ ﺧﻂ ﭘﺪﺍﻓﻨﺪﯼ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺭﺳﯿﺪﻡ . ﺩﯾﮕﺮ ﺗﻮﺍﻥ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺎﮐﺮﯾﺰ

ﺑﺎﻻ ﺑﮑﺸﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ . ﺩﺳﺘﻢ ﺭﺍ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮﺩﻡ ﺩﯾﺪﻡ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﯾﮏ ﺑﺴﯿﺠﯽ ﮐﻢ ﺳﻦ ﻭ

ﺳﺎﻝ ﻋﺸﺎﯾﺮﯼ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﻮﺍﻥ ﻏﺮﺏ ﻣﺴﺘﻘﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺁﻣﺪ ﭘﺎﺋﯿﻦ ﮔﻔﺖ ﭼﻪ

ﺷﺪﻩ؟ ﮔﻔﺘﻢ ﻣﻦ ﺳﺮﻫﻨﮓ ﺻﺒﻮﺭﯼ ﺯﺍﺩﻩ ﻫﺴﺘﻢ ﺍﺯ ﺍﺳﺎﺭﺕ ﺩﺷﻤﻦ ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻡ

ﮐﻤﮏ ﮐﻨﯿﺪ ﻣﻦ ﺭﺍ ﺑﮑﺸﯿﺪ ﺑﺎﻻ . ﮔﻔﺖ ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﻣﯿﺮﻭﻡ ﺗﺎ ﮐﻤﮏ ﺑﯿﺎﺭﻡ . ﺭﻓﺖ ﻭ

ﺩﯾﮕﺮ ﺑﺮﻧﮕﺸﺖ! ﻭﺿﻌﯿﺖ ﺧﻮﺑﯽ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺳﺘﻢ ﺭﺍ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮﺩﻡ ﺁﻣﺪ .

ﮔﻔﺘﻢ ﺁﻗﺎ ﻣﻦ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﻣﺠﺎﻫﺪﯾﻦ ﺧﻠﻖ ﺑﻮﺩﻡ ﺍﺯ ﺍﺳﺎﺭﺕ ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻡ ﻣﻦ

ﺍﻃﻼﻋﺎﺗﯽ ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﻦ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻧﺪﻫﯿﺪ ﺍﻣﺸﺐ ﻭﺿﻌﯿﺖ ﮐﺸﻮﺭ ﻃﻮﺭ

ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ! ﺩﯾﺪﻡ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺩﯾﮕﺮ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﮐﻼﻫﯽ ﺭﻭﯼ ﺳﺮ ﻣﻦ

ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﻣﻦ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ ﺑﺎﻻﯼ ﺧﺎﮐﺮﯾﺰ .

ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪﻡ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺭﺍ ﺭﻭﯼ ﻭﺍﻧﺘﯽ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﺩﯾﮕﺮﯼ

ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ . ﺗﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻣﻦ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻨﮕﺮﯼ ﺑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ

ﻋﺰﯾﺰﺍﻥ ﺳﭙﺎﻩ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻧﺪ . ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﺷﺪﻡ . ﺑﺎ ﮐﺎﻏﺬ ﻭ ﻗﻠﻢ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩ ﺑﻪ

ﺳﺆﺍﻝ ﮐﺮﺩﻥ ﻧﺎﻡ ﻭ ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ . ﮔﻔﺖ ﺷﻐﻞ ﻣﻦ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺏ ﮔﻔﺘﻢ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ

ﺗﯿﭗ 35 ﺗﮑﺎﻭﺭ ﻧﯿﺮﻭﯼ ﺯﻣﯿﻨﯽ ﺍﺭﺗﺶ ﻫﺴﺘﻢ . ﺁﻥ ﻫﻢ ﯾﮏ ﺳﯿﻠﯽ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ

ﻣﻦ ﻧﺜﺎﺭ ﮐﺮﺩ! ﮔﻔﺖ ﺗﻮ ﮔﻔﺘﯽ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﻣﻨﺎﻓﻘﯿﻦ ﺑﻮﺩﯼ! ﮔﻔﺘﻢ ﺑﻠﻪ ﺟﺎﻥ ﻣﻦ

ﺩﺭ ﺧﻄﺮ ﺑﻮﺩ! ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ ﻣﻦ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺑﯿﺴﯿﻢ ﺑﻪ ﺍﺭﺗﺶ ﺍﻋﻼﻡ ﮐﺮﺩﻧﺪ

ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺩﻗﯿﻘﻪ ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ ﯾﮑﯽ ﮔﻔﺖ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﭼﺎﯼ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﯼ؟ ﻓﻬﻤﯿﺪﻡ

ﻫﻨﻮﺯ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﻨﺎﺳﺎﯾﯽ ﻧﺸﺪﻡ ! ﯾﮏ ﺩﯾﮕﺮ ﺁﻣﺪ ﮔﻔﺖ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺍﺭﺗﺶ ﺷﻤﺎﺭﻩ

ﭘﺮﺳﻨﻠﯽ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ؛ ﺷﻤﺎﺭﻩ ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻢ . ﺑﺮﮔﺸﺖ ﻭ ﻋﺬﺭﺧﻮﺍﻫﯽ ﮐﺮﺩ ﻭ

ﮔﻔﺖ ﺷﻨﺎﺳﺎﯾﯽ ﺷﻤﺎ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﯿﺴﺖ ﺩﻗﯿﻘﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﻫﻠﯿﮑﻮﭘﺘﺮ ﻫﻮﺍﻧﯿﺮﻭﺯ

ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺷﻤﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ .

ﺍﯼ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﻋﺰﯾﺰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﯾﻨﺪﻩ ﻣﺪﯾﺮﺍﻥ ﺍﯾﻦ ﮐﺸﻮﺭ ﺧﻮﺍﻫﯿﺪ ﺑﻮﺩ . ﻧﯿﺮﻭﻫﺎﯼ

ﻣﺴﻠﺢ ﺍﯾﻦ ﮐﺸﻮﺭ ﻫﺸﺖ ﺳﺎﻝ ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺗﺤﻤﯿﻞ ﻫﯿﭻ

ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ ﻧﻨﮕﯿﻨﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮐﺸﻮﺭ ﻧﺪﺍﺩ ﻭ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺩﺭ ﺁﯾﻨﺪﻩ ﻫﯿﭽﮕﺎﻩ ﻧﯿﺮﻭﻫﺎﯼ

ﻣﺴﻠﺢ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﻘﻄﻊ ﻧﮑﻮﻫﺶ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺷﻤﺎ ﺍﯼ ﻣﺪﯾﺮﺍﻥ ﺁﯾﻨﺪﻩ

ﮐﺸﻮﺭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺁﯾﻨﺪﻩ ﮐﺸﻮﺭ ﻣﺎ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﯼ، ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ

ﻋﻘﺐ ﺑﻤﺎﻧﺪ، ﺁﯾﻨﺪﻩ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺨﺸﯿﺪ . ﭘﺲ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺁﯾﯿﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻣﺸﺎﻏﻠﯽ

ﮐﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﯾﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ ﻭ ﺳﺮﺑﻠﻨﺪﯼ ﮐﺸﻮﺭﯼ ﻫﻤﺖ ﮔﻤﺎﺭﯾﺪ ﮐﻪ

ﻣﯿﻠﯿﻮﻥ ﻫﺎ ﺗﻦ ﺍﺯ ﻧﯿﺮﻭﻫﺎﯼ ﻣﺴﻠﺢ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﮐﺸﻮﺭ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﯾﺎ ﺩﺭ

ﺻﻒ ﺷﻬﺪﺍ ﻭﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﯾﺎ ﺩﺭ ﺻﻒ ﻣﺠﺮﻭﺣﺎﻥ ﻭ ﺟﺎﻧﺒﺎﺯﺍﻥ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﯾﺎ

ﺩﺭ ﺻﻒ ﻣﺸﮑﻼﺕ ﺭﻭﺍﻧﯽ ﻭ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ

ﺑﺮﺍﯼ ﺳﺮﺑﻠﻨﺪﯼ ﺍﯾﻦ ﮐﺸﻮﺭ ﻫﻤﺖ ﮔﻤﺎﺭﯾﺪ*پایان*